Poem

กาลเวลา ล่วงเลย มาหลายวัน ชีวิตฉัน วุ่นวาย อย่างหนักแท้
ทั้งการเรียน การงาน อยากร้องแง ท่าจะแย่ มิได้อ่าน สอบเร็ววัน
เริ่มด้วยตอน เปิดเทอม ช่างแฮปปี้ ขยันดี เข้าเล่าเรียน อย่างแข็งขัน
เริ่มสนุก กับการเรียน มิช้าพลันแต่มิทัน หายเหนื่อย งานก็มา

จากรับจ๊อบ ก็ทำงาน ทุกทุกเย็น มิลำเค็ญ ลำบาก อะไรมาก
แต่อยู่ๆ โดนเจ้านาย ลากทำงาน ร้องสำราญ เพลงเชียร์ สถาบัน
วันแรกแรก ก็ดีใจ มิใช่เล่นเราร้องเป็น รำพัญ พาสุขสันต์
ล้วนชื่นมื่น เข้าไป มิช้าพลัน มาอีกวัน โดนรำคาญ ทำได้ไง (- -'')

ด้วยความงง เราไปทำ อะไรนัก จะมาหัก มาหาญ น้ำใจฉัน
อยู่ช่วยแต่ แต่โดนเกลียด โอ้หมดกัน เป็นซะงั้น งงแดก ฉันแปลกใจ
เพราะเหตุใด ถึงมาบ่น เอาวันนี้ บอกมาสิ ว่าฉัน ทำไรให้
ปล่อยให้งง พวงว้า พาคาใจ บอกได้ไหม ทำผิดไป ได้แก้กัน

ไม่ย่อมบอก จนรู้ จากปากเพื่อน มิปิดเบื่อน จากเพื่อนบอก ความผิดนี้
พอเพื่อนบอก เราก็อ๋อ รู้ทันที เป็นอย่างนี้ นี่เอง หายคาใจ
ผิดคือผิด ฉันคนผิด ยอมรับผิด ไม่เคยคิด คิดไม่ถึง อึ้งหนักหนา
โอ้ตัวเรา น่ารำคาญ ตามบอกมาขอโทษะ อย่าได้ โกรธเคืองกัน

อยากขอบคุณ มากกว่า จะขอโทษ สิ่งผิดพลาด จากโจทย์ ต้องแก้ไข
เราจะทำ ให้ดีขึ้น อย่างเร็วไว ฉันผิดไป ขอบใจ เธออีกที
ไม่ต้องกลัว ว่าฉัน จะเสียใจเพียงบอกไปสักครั้ง อย่างคราวนี้
ได้รู้จุด ผิดพลาด ทันท่วงที นานกว่านี้ คงแย่ แน่แน่เลย

to be continue .... ซักวัน เมื่อฉันมีอารมณ์ ........... (จะทำให้เป็น blog แห่งกลอนให้ได้ คอยดูสิ !!!)


E@12``|``H
View full profile